Kim jestem ?

Mam na imię Anna. Od ponad piętnastu lat mieszkam we Francji. Od kilku lat, wychowuję tutaj dwujęzycznego synka. Zawsze byłam dość „wrażliwa” na język polski i polską kulturę. Nie tylko dlatego, że stanowią one część mojej tożsamości i odczuwam z nimi emocjonalny związek, ale także dlatego, że jestem świadoma ich bogactwa i niepowtarzalności, wynikających z polskiej historii.

Tak więc zanim jeszcze urodził się mój syn, zadawałam sobie dużo pytań na temat przekazania dziecku moich polskich korzeni: jak go nauczyć polskiego? Jak sprawić, żeby miał ochotę używać go na co dzień? Żeby wysławiał się po polsku tak samo swobodnie, jak po francusku? Żeby go polubił? Kojarzył z rodziną? Żeby uważał się za Polaka, mimo że mieszka ponad tysiąc kilometrów od Polski? Żeby polska kultura stała się jego własną?

Przez ostatnich kilka lat, dużo dowiedziałam się na temat wychowywania dwujęzycznych dzieci. Dzięki lekturom, rozmowom z innymi rodzicami i przede wszystkim własnemu doświadczeniu: próbom, wysiłkom, nowym pomysłom, opracowałam własną metodę, którą chciałabym się z Wami podzielić.

Możecie zapytać, dlaczego? Powodów jest wiele.

Jestem przekonana o korzyściach płynących z posiadania podwójnej kultury. Jestem też, przyznam nieskromnie, pod wrażeniem biegłości mojego syna we władaniu językiem polskim, mimo że od małego uczęszczał do francuskiego żłobka, a teraz chodzi do francuskiego przedszkola. Znajomi często pytają mnie o radę, jak zachęcić dziecko do mówienia w ich rodzinnym języku, jak zrobić, żeby dziecko odpowiadało im w języku polskim. Doskonale rozumiem rodziców, którzy zadają sobie te same pytania. Kilka lat temu, sama chciałabym móc znaleźć na nie odpowiedzi, albo jeszcze lepiej, chciałabym, żeby ktoś mi powiedział, jak zrobić, krok po kroku, żeby mój syn biegle mówił po polsku.

Mam nadzieję, że moje doświadczenia pomogą Wam przekazać język polski Waszym dzieciom i że mieszkanie za granicą nie przeszkodzi im w używaniu polskiego na co dzień, w kontaktach z Wami, a także w „praktykowaniu” polskiej kultury: literatury, muzyki, filmów, spektakli…

I jeszcze kilka słów o moim wykształceniu: po skończeniu studiów i uzyskaniu dyplomu (Master 1 i 2 z nauk politycznych i podwójny licencjat z socjologii i ekonomii), przez ponad 10 lat pracowałam, między innymi, nad koncepcją środków dydaktycznych dla dzieci i ich ewaluacją. W międzyczasie przeszłam liczne szkolenia w prowadzeniu projektów zespołowych, takich jak optymizacja procesów decyzyjnych i rozwiazywania konfliktów (także za pomocą gier i zabaw), czy metody facylitacji dla członków zespołu projektowego. Uczestniczyłam także w konferencjach na temat wychowania i pedagogiki dziecięcej w oparciu o pedagogikę / dyscyplinę pozytywną oraz metodę Montessori. Aktualnie przechodzę trzyletnie szkolenie z dziecięcej psychologii.